Czarny Staw

Podobno każda rodzina ma swoje tajemnice. Podobno każde miasto skrywa sekrety. A nad Czarnym Stawem nawet plotka potrafi wgryźć się w skórę jak chłód wody po zmroku.

Robert Ziębiński zabiera czytelnika do miejsca, o którym mówi się szeptem: jeziora, którego nikt nie zmierzył naprawdę i które — jak głosi legenda — zna tylko diabeł. Gdy Kamil po burzliwym rozwodzie rodziców wyjeżdża z wielkiego miasta na „koniec świata”, do rodzinnego domu mamy, szybko okazuje się, że ucieczka od problemów nie istnieje. Na miejscu czeka nie tylko cisza prowincji, ale i napięcie w murach domu, w którym matka i babcia wymieniają zdania jak ostrza. W tle — zniknięcie dziadka sprzed lat, o którym nikt nie chce mówić wprost.

W miasteczku krążą opowieści o przeklętym jeziorze. Miejscowe dzieciaki pamiętają wypadki z ostatnich pięćdziesięciu lat: utonięcia, zaginięcia, te „dziwne rzeczy”, których rozsądek nie umie wytłumaczyć. Kamil słucha ich pół żartem, pół serio… dopóki nocami nie zaczynają go dusić koszmary — te, w których czarna woda wciąga go w głąb, a spod lustra wyciąga się coś, co nie powinno istnieć.

Razem z nowymi przyjaciółmi chłopak rusza tropem pytań. Co wydarzyło się nad stawem przed laty? Dlaczego babcia panicznie unika niektórych wspomnień? Co łączy zniknięcia, rodzinne kłamstwa i legendę o diab­le? I najważniejsze — jak zatrzymać zło, zanim ono zatrzyma ich?

„Czarny Staw” to groza osadzona w codzienności: małe miasteczko, rodzinna cisza pełna niedopowiedzeń, woda, która „pamięta” więcej, niż powinna. Zziębła, gęsta atmosfera narasta z rozdziału na rozdział — od szeptów i znaków, przez mroczne opowieści znad pomostu, aż po śledztwo, które odsłania kolejne warstwy milczenia. Czerwień migocze tu jak ostrzeżenie: smuga światła w drzwiach, błysk na tafli, drobna plama, której nie sposób zetrzeć.

Wydanie papierowe podkręca klimat: twarda oprawa i zadrukowane, kolorowe brzegi kontrastują z chłodną czernią i bielą, przywodząc na myśl noce, w które lepiej nie iść samemu nad wodę.