Pisz do mnie na Łódź!

Pisz do mnie na Łódź! – fascynujący reportaż o kulturalnej stolicy Polski

Pisz do mnie na Łódź! to barwny reportaż Małgorzaty Czyńskiej o wyjątkowym okresie, gdy po wojnie Warszawa była w gruzach, więc na kilka niezwykłych lat sercem polskiej kultury stała się Łódź. Ta literatura faktu przenosi czytelników do czasów odbudowy świata ze zgliszcz – pełnych nadziei, energii i sprzeczności.

O czym opowiada książka

To tu tymczasową siedzibę miały wydawnictwo Czytelnik pod wodzą Jerzego Borejszy, wytwórnia filmowa „Czołówka” z Aleksandrem Fordem na czele, Ministerstwo Kultury i Sztuki, redakcje licznych gazet i pism – „Świerszczyka”, „Szpilek” czy „Głosu Ludu” – oraz kilkanaście zespołów teatralnych. W kamienicach przy Piotrkowskiej i w Grand Hotelu spotykali się ludzie kina, teatru, radia, muzyki, sztuk plastycznych oraz nauki – wśród nich Julian Tuwim, Mieczysław Jastrun, Jan Kott, Adam Ważyk, Jan Brzechwa, Pola Gojawiczyńska, Władysław Broniewski, Leon Schiller czy Zofia Nałkowska.

To tutaj zrealizowano kultowe filmy: Zakazane piosenki Leonarda Buczkowskiego i Ostatni etap Wandy Jakubowskiej. To tu powstały Medaliony Zofii Nałkowskiej i Stolica Poli Gojawiczyńskiej. To tu Leon Schiller olśnił widzów i krytyków premierą Krakowiaków i Górali Wojciecha Bogusławskiego.

Dla kogo

Książka skierowana jest do miłośników historii Polski, literatury faktu oraz wszystkich zainteresowanych kulturą powojenną. Czyńskiej świetnie udało się oddać ówczesną atmosferę fermentu artystycznego, nadziei, budowania i tworzenia, sporów osobistych i intelektualnych oraz złudzeń. To lektura idealna dla osób ceniących wysokiej jakości reportaż historyczny.

Dlaczego warto

To historia odbudowy świata ze zgliszcz – pełna nadziei, energii i sprzeczności, rozgrywająca się w cieniu rodzącej się propagandy. Opowieść o czasie, który szybko minął, pozostawiając po sobie legendę. Małgorzata Czyńska wyłuskuje ze wspomnień, tekstów prasowych oraz dokumentów to, co ważne, barwne i ulotne. Autorka, znana z cyklu „Kobiety z obrazów”, po raz kolejny udowadnia swoje mistrzostwo w pisaniu o kulturze i ludziach sztuki.